Verloedering van een mooie plek

speelweide

Ik heb op mijn Facebook pagina al een paar keer iets geschreven over de verloedering van de speelweide aan de wiboustraat / talmaweg. Dit is een plek die ik tot voor een tijd terug dagelijks heb onderhouden. Maar de lol hiervan is er echt af en dit stukje grond doe ik niets meer mee. Dit is nog erger dan dweilen met de kraan open….

Een plek waar de gemeente Dordrecht (en dus ook ons belastinggeld) iets moois had neergezet was de speelweide. Met een mooi grasveld, kunstgras, speeltoestellen en een mooie voetbalkooi. Verstoken tussen wat bomen lag deze groenstrook er mooi bij. Na het realiseren ben ik deze plek dagelijks gaan onderhouden, soms wel tot 3x per dag liep ik hier zwerfafval te ruimen. Maar ik maakte ook wel eens het kunstgras schoon, veegde de stoep langs de kooi aan, verwijderde glasscherven en stimuleerde de jongeren mee te helpen, wat soms lukte.

Zo’n mooie plek in de wijk zou men trots op moeten zijn, en je zou misschien denken dat omwonende hier ook wel eens de schouder onder zouden zetten. Maar net zoals in de rest van de wijk, men komt niet van de stoel af. Nieuw is het probleem in dit gebied niet met afval. Maar ook wat er aan de kant van de weg staat niet. En bij die groep, vaak de wat ouderen, staan soms niet alleen daar om even te chillen. Hier gebeuren ook andere dingen.

Zeker in het laatste jaar zijn er diverse meldingen gemaakt via fixie, door mij en door bewoners. Meldingen over flinke toename afval, over wat er rondhangt en wat er gebeurd. Zelfs toen de corona zijn intrede deed, was dit juist een plek waar alle maatregelen aan de laars werden gelapt. En hier werd niet tegen opgetreden. Een nieuwe doelgroep kwam hier de boel op stelten zetten. Naast het vele afval werd er veel vernield. Overal kapotte spullen, branden, toestellen besmeurd, afvalbakken die het moesten ontgelden.

Voor mij was dit geen doen meer. En dus trok ik deels mijn handen eraf. Als er niets gebeurd met meldingen, niet met je om tafel wordt gezeten om te zoeken naar oplossingen, zelfs niet met directe lijntjes, dan ben ik er wel klaar mee dit met plezier te onderhouden zoals ik dat deed.

Na de vernielzucht van afgelopen tijd, onlangs een bij geplaatste bank die nu compleet vernield is, heb ik afstand gedaan van de adoptiebakken en ga niet in mijn eentje de boel nog schoonmaken. Sterker nog, hier doe ik niets meer aan.

Als het nu nog bij het zwerfvuil zou blijven dan zag ik nog wel kansen, maar het is de pakket van verschillende zaken geworden, die ik niet kan en wil oplossen. Ik ben er niet om te handhaven. Maar ben er ook niet om me verder in een negatieve lijn neer te zetten.

Het is voor het eerst sinds ik bezig ben dat ik me ergens volledig terug trek. Ik vraag me persoonlijk af wat deze verloedering zo zijn intrede heeft kunnen doen, en ondanks de meldingen er iets op de stapel blijft liggen waar niets lijkt te gebeuren. Te triest voor woorden. Het komt bij mij over als een flinke nalatigheid.

Een ander excuus, de gemeente heeft alles wegbezuinigd voor de jeugd, ze hebben een doel nodig en lange lat werkt niet, valt verkeerd bij mij. Ze hebben genoeg te doen, daar op het veld hebben ze een doel, om samen te chillen en sporten. Maar inplaats daarvan vernielen en vervuilen ze maar al te graag, dat is het doel dat die groep wil. Zeker, een lange lat kan hier voor opvoeding zorgen. Dat de fluwelen handschoenen juist niets bereiken, bewijst deze plek maar weer.