Na 2 jaar zeer actief ruimen het derde jaar een nieuwe weg in

Ondertussen zijn er twee jaren voorbij gegaan waar ik mijn stinkende best gedaan heb om onze stad Dordrecht schoon te maken. Ik ga het derde jaar in, en dit zal een grote verandering met zich mee gaan nemen. Redenen genoeg die ik al diverse malen op social media aangaf, en de conclusies die je op straat kunt vinden. 

We kennen het, dumpingen naast containers, in het groen en op verlaten plekken. Dagelijks liet ik deze zien, maar ook ruimde ik deze dagelijks. Van ochtend tot avond, 7 dagen per week, inclusief feestdagen. Winter 3 rondes, in de zomer zelfs vaak 5. Naast de dumpingen nam ik ook de taak op me klein zwerfafval te ruimen. Gemiddeld haalde ik per ronde 10 zakken zwerfafval op.

Maar ondanks alle inspanningen was het faciliteren van dit vrijwilligerswerk vanuit gemeente Dordrecht een groot probleem. Het begon allemaal met de ene vraag voor het in bezit komen van 1 hulpmiddel, de sleutel van de ondergrondse container. Een onmogelijke opgave voor gemeente Dordrecht. Ondanks alle aandacht hiervoor mocht het niet baten. Deze sleutel kwam er niet. Argumenten die te verwerpen waren. Dordrecht verkoos het afval boven het ruimen en proberen het verkomen van problemen.

roger buurtpreventieZelf het zoeken en realiseren voor een alternatief was voor de gemeente een te zware opgave. Uiteindelijk zou er een bovengrondse container komen waar ik klein grof vuil in kwijt kon. Maar zelfs hier was nog een heel gedoe om, en een opzichter van de gemeente zat tijdens de onderhandelingen er als een blok beton bij, en de contactpersoon probeerde voor, en zelfs na toezegging in okt 2019 hier steeds onderuit te komen en uit te stellen. Dat lukte hem goed.

De verantwoordelijke wethouder voor in de bak bleef stil. Geen beweging in te krijgen en antwoorden bleven uit, mits iemand uit de gemeenteraad eens een vraag stelde op Twitter, dan kwam er een eenmalig antwoord, en dan bleef het weer stil. Het is dat we een wethouder hebben die zich mijn lot, maar ook het probleem afval tot zich trok. Marco Stam was iemand die zich wel inzette om mee te denken en te werken. Na de sleutelschande was hij de persoon die mee wilde kijken voor een alternatief. Knap, want hij was niet eens verantwoordelijk voor wat er in de bak zou moeten.

Het heeft 1 jaar gekost om na het niet lukken van alternatieven uiteindelijk een pasje van de containers te krijgen die op elke container in de stad werkte. Ook daar heb ik met de wethouder heel veel moeite moeten doen, want de betreffende contact persoon van de gemeente maakte zich er te makkelijk vanaf en naar zijn zeggen, hvc wilde niet echt. Niet hard genoeg gelopen is mijn conclusie. Maar niet verwonderlijk, want opvallend was dat deze contactpersoon het nogal goed kon vinden met hvc.

Dankzij de wethouder heb ik dus een pasje nu, en zorgde hij ervoor dat oa bst ging rijden. Maar het was niet genoeg om afval te voorkomen en te bestrijden. Toch ben ik deze wethouder ontzettend dankbaar, want zonder hem had ik al lang de handdoek in de ring gegooid. Maar structurele problemen bleven bestaan, inclusief het melden en oplossen hiervan. Nog steeds had veel afval voorkomen kunnen worden als men alsnog met de sleutel was gekomen.

wielwijkAlle problemen bleef ik aantonen, maar ik trok me langzaam terug van dumpingen en hield me vooral nog bezig met klein zwerfafval. Ik ontvluchte het grote probleem even. Het was genoeg. Nu sta ik zelfs op een punt alles om te gooien en te stoppen waar ik zo goed in ben en kan doen voor de stad deze schoon te houden.

Ik ben onlangs gestopt met klein zwerfafval op te ruimen. Afgelopen week hakte ik de knoop hiervoor door. Mijn afvalbakken doe ik in zijn geheel afstand van. Daarop kreeg ik gisteren nog een telefoontje van de contactpersoon, die wilde hierover praten. Maar dit gaat niet lukken voor mijn vakantie en zal daarna dus pas kunnen. Maar er valt weinig over te praten. Ik doe er afstand van, punt. Of wil deze weer andere zaken bespreken wat die voorheen ook deed, en dit als exuus gebruikt. Want dit is niet de eerste keer, zo werd ik ook een keer te kak gezet bij wijk voor wijk, waar het agendapunt iets anders zou moeten zijn als wat ertussen werd gegooid. Wat btw onprettig was voor mij als wijk voor wijk. Er valt eigenlijk niets over te bepraten. Het zijn adoptiebakken waarvan ik door omstandigheden afstand van doe. ze hebben papieren, ze weten waar die staan. Voor mij is er geen ruimte meer deze te onderhouden wegens een omschakeling die ik ga doen, punt.

Een nieuwe weg is een ding dat zeker is

Op dezelfde voet doorgaan kan ik niet meer. Afgelopen zomer brak alle druk me op en besloot even een stap minder te lopen. Zeker omdat daar ook nog eens de nodige structurele problemen meespelen die zouden kunnen bijdragen in het vinden van oplossingen met afval, de communicatie en waardeloos systeem van melden en afhandelen. De communicatie is ook zoiets, je zou verwachten dat de gemeente je meer betrekt bij alles, maar niets is minder waar. Per toeval kom je erachter dat BST ineens niet meer elke dag door je wijk rijdt. Het terug communiceren betreft meldingen is een hels probleem. Daar waar ze heel goed met je zouden moeten communiceren als vuilbestrijder blijft dat achterwege, belangrijke punten worden niet besproken.

Als ik in andere steden kom om een ‘werkbezoek’ te houden, krijg ik al vaak te horen dat men bij gemeente Dordrecht star is, en daar begin ik steeds meer in te geloven. Het is tijd om zaken anders te gaan aanpakken. Het ruimen van klein zwerfafval heeft geen prioriteit, de focus komt in zijn geheel weer op dumpingen, daar waar ik immers ook ooit mee begon. Of ik hier heel actief in wordt het te ruimen ervan laat ik open, dat ligt eraan wat er op mijn pad komt en in hoeverre ze me helpen willen. Wel komt er als het goed is iets aan waarmee ik met inwoners aan de slag kan (dit ben ik met wethouder marco stam nog aan het afstemmen). Daarnaast zal ik veel gaan aantonen op straat, waarmee ik social media ga vullen. Daarbij kun je ook denken aan problemen en hoe slecht deze opgelost worden. Het plaatje moet nog volledig ingevuld worden en ik wil nog het een en ander uitwerken.

Maar de situatie na twee jaar is nog steeds onuithoudbaar en mijn tijd van ja knikken en slikken is voorbij. Ondanks dat ik kritisch werdt tijdens de sleutelschande zal ik nog harder aan de bel gaan trekken. We hebben een mooie grote bel aan de kerk, laat deze maar flink luiden om nu eens echt uit te pakken. Input heb ik ze genoeg gegeven, het is tijd een zwaardere klepel in die bel te hangen.

Ik laat niet al teveel los, want ik geef niemand nog voer om excuses te verzinnen en de verantwoordelijkheid te ontlopen. Bekijk onderstaande videos eens, zo mooi kan het zijn als gemeente Dordrecht wil meewerken en een goedwillende inwoner de kans geeft de straten in zijn stad schoon te houden. Wat me in 2 jaar niet gelukt is. Dordrecht kan wat dat betreft een voorbeeld nemen aan o.a. Rotterdam en Den Haag, waar mensen op een goede manier gefaciliteerd worden, wat hier niet eens met één persoon lukt. Voor die gemeentes heb ik op dit gebied bewondering.