Mag de burger van zich laten horen?

herman

Met Herman vd Graaf

Crabbehof en afval, een bekende problematiek in Dordrecht, zelfs een begrip geworden. Dit omdat ik het probleem (niet alleen voor crabbehof) op de kaart wist te zetten. En dat ging niet zonder slag of stoot. Als gewone burger zijnde nam ik een taak op me. Door actief de puinhopen te ruimen, maar ook van me te laten horen. Toch, dat gehoort worden lukte soms niet ondanks alle media aandacht. Toch is dat een weg in de ontwikkeling die ik nu in ga. 

Mijn strijd tegen het afval begon ooit nadat de maat voor me vol was. Op de thorbeckeweg liep ik over zwerfafval en van den tempelstraat werden dumpingen bij de container iets structureels en met de dag erger. Afval verdween zelfs en werd opgestapeld tegen onze muur, vervolgens in brand gestoken. Hiermee begon mijn carrière als ‘de puinruimer’. Mijn gebied was Crabbehof, maar tegenwoordig heel Dordrecht. Dit omdat het afval heel de stad aan gaat, en er zaken zijn die niet in Crabbehof geregeld worden.

De aandacht in de media loog er niet om, ik toonde keer op keer aan dat we met een gigantisch probleem zaten. De aandacht in alle soorten media is niet meer op 2x 2 handen te tellen. Kranten, tv, websites en radio, er was oor voor. Niet omdat ik zo graag voor de camera stond, zeker met plankenkoorts, (media klopte overigens telkens zelf bij me aan) maar ik had een hoop te vertellen en te laten zien. Zo ook op mijn social media. Tegen de zin van enkele ambtenaren zette ik door. Ze wisten niet wat ze aanmoesten met de dagelijkse foto’s, video’s en kritiek. Zeker de kritiek was een puntje, en die werd eigenlijk geboren sinds de Sleutelschande. Een vraag die mij en mijn voormalig team moest helpen bij het onderhouden van de stad. Na een hele lange en moeizame strijd was er geen sleutel, en een nieuwe ergernis begon bij het zoeken naar een alternatief. Als enige was ik nog “buurtpreventie”, maar gaf niet op.

Het werd me ook niet makkelijk gemaakt, je merkte tegenwerking en woorden die in je mond gelegd werden. Toch, ondanks enkele excessen waarin ik in een hoek gedrukt werd, hield ik hoofd boven water. Wat is het probleem als je vecht voor een schonere stad en je een ondersteunende rol kunt spelen voor een afvalverwerker en gemeente? En daarnaast je stinkende best kunt doen de leefbaarheid voor bewoners kunt verbeteren! Je komt dicht bij het ambtelijke apparaat, die liever niet hebben dat je in hun wiel gaat zitten.

Horen maar zeker gehoord worden

Ik héb hemel en aarde bewogen, iedereen kon het horen. Maar een muur was een hindernis om ook echt gehoord te worden. 7 dagen in de week, van ochtend tot avond zat ik met mijn handen in het afval, en zelfs mijn vrije tijd zat ik vanalles te bedenken. Dat doe ik omdat ik geef om Dordrecht, maar ook ELKE inwoner ervan. Ik bezocht andere steden en dorpen, wat was daar anders en wat waren daar problemen. Constant en vrijwillig bezig, omdat ik er zeer serieus mee om ga.

Burger afvalGehoord worden betekend ook dat je al je ervaringen en deskundigheid zou moeten kunnen uiten, ook politiek gezien. Wanneer je zo actief bent als ik, dan heb je een bron aan info, of kun je daar makkelijker aan komen. Ik, als burger zijnde, sta midden in de samenleving. Zonder belangen, zonder opgeworpen muur naar inwoners (zelfs de vervuilers) en het zo laagdrempelig mogelijk te houden. Zou je partijen die ook aan schoonmaak doen in dit geval kunnen voorzien van advies? En zou dat politiek gezien ook moeten kunnen? Zou je meer voor je medeburgers kunnen betekenen? Ja!

Verdere ontwikkeling

Ik zit nu in wat rustiger vaarwater, maar dat wil niet zeggen dat ik stil blijf staan met mijn werkzaamheden en gehoor te vinden. Zeker dat laatste is een punt die in ontwikkeling zit. Het afvalprobleem zit heel complex in elkaar. Het is niet alleen de vervuiler, hoewel daar een bron van het probleem ligt. Het is ook hoog tijd dat de politiek zijn burger hoort en de hulp aanvaart die ze kunnen krijgen. Alle partijen hebben zo hun inbreng en bijten zich vast aan iets waar zij denken dat het de manier is. Daar zit altijd een belang bij en een eigen visie, vaak met onkunde die uiteindelijk nog steeds niet tot resultaat lijdt, en soms zelfs verergerd.

De fase die ik nu in stap als burger zijnde is de ontwikkeling die ik al eens eerder liet doorschemeren. Een ondersteunende rol voor iedereen. In deze rol draaide het om burgers. Zonder belangen wederom. Geen tussenkomst van bedrijven, stichting of ander soort groepen, want al deze partijen hebben altijd een belang die uiteindelijk ook weer meer hun kant uit draaid. Dit kun je dus alleen maar doen als je neutraal bent, en dus ook niet gerelateerd aan enig bedrijf of stichting, maar ook politiek gezien. Een klein groepje mensen, de gewone burger die dagelijks of heel veel met het afvalprobleem op straat is te vinden. Zo kun je gemeente en bewoners ondersteunen en adviseren, onderzoeken en uitvoeren.

Daarmee is het afvalprobleem nog niet opgelost, dat lukt pas als iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt en de vervuiler door krijgt wat ze doen en geholpen worden. Het is wel een opstap om echt samen te werken aan een schoner Dordrecht met de good-will van een aantal zeer betrokken burgers.